سنگی و ناشنیده فرا موش می کنی

          رگبار نوبهار و خواب دریچه را

                                                 از ضربه های وسوسه مغشوش میکنی

            دست مرا که ساقه سبز نوازش است

                                                  با برگهای مرده هم آغوش می کنی

             گمراهتر از روح شرابی و دیده را

                                                  در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

              ای ماهی طلایی مرداب خون من

                                                  خوش باد مستیت،که مرا نوش می کنی

                تو درة بنفش غروبی که روز را

                                                   بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

                 درسایه ها،فروغ تو بنشست و رنگ باخت

                                                    او را به سایه از چه سیه پوش میکنی؟

 تقدیم به تو ای لیلای عزیزتر از جانم